Ons verhaal

Na bijna vier decennia van duivensport, kweek, kampioenschappen, vriendschappen en ontelbare uren tussen de duiven breekt er voor onze familie een bijzonder en emotioneel moment aan.

Mijn oom Henk Simons, de broer van mijn vader Jo Simons, heeft vanwege gezondheidsproblemen moeten besluiten dat hij de dagelijkse verzorging van de duiven niet langer kan voortzetten.

Dat is een zwaar besluit. Voor Henk zelf, maar ook voor onze familie en voor iedereen die door de jaren heen betrokken is geweest bij Gebr. Simons & Zonen en Duivenkweekcentrum Limburg.

Het betekent dat er na het seizoen 2026 een einde komt aan onze actieve deelname aan de wedvluchten. Vanaf 2027 zullen er vanuit Ransdaal geen vliegploegen meer worden ingekorfd.

Maar daarmee stopt ons verhaal niet.

Duivenkweekcentrum Limburg blijft bestaan.

Ik, Danny Simons, zal samen met mijn moeder het bedrijf voortzetten. De verkoop van duivenvoer en duivensportartikelen gaat door en ook het kweekcentrum blijft bestaan.
Vanuit onze bekende en zorgvuldig opgebouwde bloedlijnen zullen jonge duiven beschikbaar blijven.

De wedvluchten stoppen, maar het levenswerk van mijn vader Jo Simons gaat verder.

Jo Simons – de man achter het levenswerk

Wie de geschiedenis van Duivenkweekcentrum Limburg vertelt, begint onvermijdelijk bij mijn vader.

Jo Simons was de man met de visie.
Hij geloofde dat er in Limburg een Kweekcentrum kon ontstaan dat niet alleen regionaal, maar ook nationaal en internationaal naam zou maken.

Zijn passie voor de duivensport was enorm, maar voor Jo was passie alleen nooit genoeg.
Hij wilde begrijpen waarom de ene duif beter was dan de andere.
Hij bestudeerde bloedlijnen, koppelingen, eigenschappen, prestaties en vooral de manier waarop kwaliteiten van generatie op generatie werden doorgegeven.

Een beroemde naam op een stamboom was voor hem nooit voldoende.
Een duif moest haar waarde bewijzen – zelf, of via haar nakomelingen.

Die gedachte werd de basis van alles wat in Ransdaal werd opgebouwd: goede duiven vinden, zorgvuldig koppelen, de nakweek testen en streng blijven selecteren.

Daarmee legde Jo niet alleen de basis voor een succesvol vlieghok, maar ook voor een kweekcentrum dat bijna veertig jaar later nog altijd bestaat.

De jaren tachtig – bouwen aan een droom

Al voordat het kweekcentrum officieel vorm kreeg, was mijn vader bezig met het verzamelen van bijzonder kweekmateriaal.

In de jaren tachtig werden rechtstreeks duiven aangeschaft bij de wereldberoemde Gebroeders Janssen uit Arendonk, onder meer in 1983, 1985 en 1987.

Voor Jo waren dergelijke aankopen geen kwestie van prestige.
Hij wilde bouwen aan een stam waarmee niet één seizoen, maar vele jaren kon worden gewerkt.

De Janssen-duiven werden zorgvuldig gecombineerd met andere bewezen lijnen.
Zo ontstond stap voor stap een eigen fundament.

In 1988 werd officieel verder gebouwd aan wat later Duivenkweekcentrum Limburg zou worden.

Juist dat jaar zou ook sportief een beslissend moment blijken.

1988 – de internationale doorbraak met de "Rits"

In 1988 werd op Bordeaux een Internationale overwinning behaald met de beroemde "Rits".

De Rits was afkomstig van de heer Ritzen uit Hulsberg en had al vóór Bordeaux laten zien dat hij een uitzonderlijke duif was.
Maar de overwinning op Bordeaux betekende de grote doorbraak.
Het was een prestatie die perfect aansloot bij de filosofie van mijn vader.
Niet alleen praten over goede duiven, Niet alleen verzamelen, Maar bewijzen.

De overwinning gaf Jo de bevestiging dat zijn manier van selecteren, kweken en kijken naar duiven de juiste was.
Het werd het begin van een periode waarin de naam Simons steeds vaker hoog op de uitslagen verscheen.

Wie Jo kende, wist echter dat hij na een overwinning nooit lang achteroverleunde.
In gedachten was hij alweer bezig met de volgende koppeling, de volgende vlucht en de volgende generatie. Altijd vooruit.

Een kweker met een bijzonder oog voor kwaliteit

Een van de grootste kwaliteiten van mijn vader was zijn oog voor een duif.

Jo kon uren observeren.
Niet alleen om te kijken of een duif mooi was, maar om te beoordelen wat er werkelijk in zat: bouw, balans, karakter, afstamming, herstelvermogen, vliegprestaties en bovenal het vermogen om kwaliteit door te geven.

Daar lag zijn grote liefde: het kweken.

Voor Jo was kweken geen kwestie van geluk.
Het was nadenken, proberen, vergelijken, fouten durven erkennen en opnieuw beginnen.

Soms bouwde hij jarenlang verder aan een bepaalde lijn.
Wanneer hij ergens vertrouwen in had, gaf hij die duiven de kans om zich te bewijzen.
Maar als het niet goed genoeg bleek, werd er ook streng geselecteerd.

Die combinatie van geduld en compromisloze selectie bepaalde zijn succes.

Henk – jarenlang een onmisbare kracht

Naast de visie en kweekkennis van Jo was de dagelijkse inzet van mijn oom Henk van onschatbare waarde.

Duivensport bestaat immers niet alleen uit kampioenschappen en grote uitslagen.
Achter ieder succes zitten ontelbare uren werk: voeren, schoonmaken, observeren, jonge duiven grootbrengen, kweekduiven begeleiden en er iedere dag opnieuw zijn.

Henk heeft dat jarenlang gedaan.

Daarnaast hielp hij met het bezorgen van voer en onderhield hij contact met klanten. De combinatie van Jo's visie en Henks dagelijkse inzet vormde jarenlang een belangrijke pijler onder het bedrijf.

Zijn bijdrage aan Gebr. Simons & Zonen en Duivenkweekcentrum Limburg kan moeilijk worden overschat.

Van vlieghok naar internationaal kweekcentrum

Mijn vader bleef ondertussen verder bouwen aan het kweekbestand.

Naast de Janssen-duiven kwamen andere bekende en bewezen lijnen naar Ransdaal.
Voor het zwaardere werk werden onder meer duiven ingebracht van Marcel Braakhuis, waaronder de bekende "Zwarte Moordenaars".

Ook werden lijnen opgebouwd rond Van Wanroy, Jan Aarden, Van der Wegen en Jan Theelen.
Later kwamen daar modernere prestatielijnen bij.

Jo keek daarbij nooit uitsluitend naar de naam van een liefhebber of naar een beroemde stamboom.
Hij keek naar prestaties, naar families van duiven die generaties lang bleven presteren en naar de mogelijkheden om zo'n lijn binnen het eigen kweekbestand verder te ontwikkelen.

Ransdaal wordt een begrip

In de loop der jaren groeide Ransdaal uit tot een bekende bestemming voor duivenliefhebbers.

Mensen kwamen voor jonge duiven en kweekduiven, voor voer en duivensportartikelen, maar ook voor advies of gewoon voor een goed gesprek.

Het bedrijf werd daardoor veel meer dan alleen een winkel of kweekcentrum.

De kantine, de hokken, de winkel en het kweekcentrum vormden samen een ontmoetingsplaats waar bijna alles om duiven draaide.

Midden in die wereld stond Jo.

Pratend over duiven, stambomen bekijkend, koppelingen besprekend en uitslagen analyserend. Met klanten en vrienden kon hij uren van gedachten wisselen.

Voor veel liefhebbers werd een bezoek aan Ransdaal daardoor meer dan iets kopen.
Het was binnenstappen in de wereld die Jo samen met zijn familie had opgebouwd.

Een echt familiebedrijf

Hoewel mijn vader zonder twijfel de grondlegger en drijvende kracht achter het kweekcentrum was, heeft hij dit nooit alleen kunnen doen.

Het is altijd een familiebedrijf geweest.

Mijn moeder heeft jarenlang achter de schermen een enorme bijdrage geleverd.
Mijn oom Henk nam een groot deel van de dagelijkse verzorging en het praktische werk voor zijn rekening.  Mijn neef Dave werkte mee in de verzorging en de winkel.

En ook ik ben opgegroeid tussen de duiven en binnen het bedrijf.

Voor ons waren de duiven niet iets van alleen het weekend.

Ze hoorden bij de ochtend en de avond, bij vakanties en gesprekken aan tafel, bij mooie momenten én bij teleurstellingen.

De duivensport was geen hobby naast ons gezinsleven.

Ze was onderdeel van ons gezinsleven.

Erkenning voor tientallen jaren werk

In 2003 volgde een bijzondere erkenning.

Een onafhankelijke onderzoekscommissie plaatste het Internationaal Kweekcentrum Limburg op de vierde plaats in Europa voor het in stand houden van beroemde oude duivenrassen in combinatie met sportieve prestaties.

Die erkenning betekende veel.

Oude bloedlijnen bewaren is één ding.
Ze generaties lang vitaal, gezond en sportief waardevol houden is iets heel anders.

Daarvoor zijn kennis, selectie, geduld en een lange adem nodig.

Precies de eigenschappen die mijn vader kenmerkten.

Ook sportief bleven de resultaten indrukwekkend.

Jo was nooit klaar

Wat mijn vader misschien wel het meest typeerde, was dat hij nooit vond dat het werk af was.

Een goed seizoen betekende niet dat het volgende vanzelf goed zou zijn.

Een goede kweekduif betekende niet dat iedere nakomeling goed genoeg was.

En een beroemde bloedlijn betekende nooit dat er niet meer streng geselecteerd hoefde te worden.
Jo bleef zoeken, combineren, vergelijken en verbeteren.

Daarmee heeft hij niet alleen goede duiven gekweekt, hij heeft ook een manier van denken opgebouwd die diep verankerd is geraakt in Duivenkweekcentrum Limburg.

Die kennis en die mentaliteit vormen misschien wel zijn belangrijkste nalatenschap.

Een naam die verder reikte dan Ransdaal

Misschien is een van de mooiste aspecten van het levenswerk van mijn vader wel dat de invloed van zijn duiven niet bij onze eigen hokken stopte.

Door de jaren heen gingen jonge duiven en kweekduiven naar liefhebbers in Nederland, België, Duitsland en vele andere landen.

Ook daar werden kampioenen geboren en belangrijke prijzen gewonnen.

Voor mijn vader waren berichten daarover altijd bijzonder.

Want een goede kweker wil uiteindelijk niet alleen zelf winnen.
Hij wil zien dat zijn duiven ook bij andere liefhebbers hun waarde bewijzen.

Wanneer iemand belde met de mededeling dat een Simons-duif of een afstammeling opnieuw een belangrijke prestatie had geleverd, was dat voor Jo misschien wel een van de mooiste complimenten.

Het betekende dat zijn werk verder leefde.

2026 – Een beslissing die niemand graag neemt

En nu zijn we aangekomen op een moment waarvan we altijd wisten dat het ooit zou komen, maar dat we liever nog lang hadden uitgesteld.

Mijn oom Henk heeft vanwege zijn gezondheid moeten aangeven dat hij de dagelijkse verzorging van de duiven niet langer kan voortzetten.

Iedere duivenliefhebber weet wat een goed hok vraagt.

Zeven dagen per week, 365 dagen per jaar.

De duiven kennen geen zondag, vrije ochtend of dag waarop het even niet uitkomt.

Na zoveel jaren van enorme inzet verdient Henk dan ook niets anders dan respect en dankbaarheid.

Henk, dank je wel

Voor alle jaren.

Voor de vroege morgens en de lange avonden.

Voor de verzorging van de oude en jonge duiven.

Voor de kweek.

Voor de vluchten.

Voor het voer en de klanten.

En vooral voor de duizenden kleine werkzaamheden die voor buitenstaanders vaak onzichtbaar blijven, maar zonder welke geen enkel succes mogelijk zou zijn geweest.

Je bent een belangrijk onderdeel van de geschiedenis van Gebr. Simons & Zonen en dat zul je altijd blijven.

Vanaf 2027 geen wedvluchten meer

Door deze verandering hebben wij besloten dat het seizoen 2026 ons laatste seizoen als actief deelnemer aan de wedvluchten zal zijn.

Daarmee komt een bijzonder tijdperk ten einde.

Na bijna veertig jaar zullen er geen vliegploegen meer vanuit Ransdaal worden ingekorfd.

Geen wekelijkse spanning meer rond het inkorven.
Geen wachten bij het hok.
Geen klok.
Geen eerste meldingen.
Geen uitslagen waarin gezocht wordt naar de naam Gebr. Simons & Zonen.

Dat zal wennen zijn.
Want de wedvluchten hebben een groot deel van ons leven bepaald.

Maar afscheid nemen van de wedvluchten betekent niet dat we afscheid nemen van de duivensport.

Het levenswerk blijft

Duivenkweekcentrum Limburg blijft bestaan.

Samen met mijn moeder zal ik het bedrijf voortzetten.

De verkoop van duivenvoer en duivensportartikelen gaat door en ook het kweekcentrum blijft bestaan.
We blijven jonge duiven aanbieden vanuit de bloedlijnen waaraan mijn vader tientallen jaren heeft gebouwd.

De kennis blijft.
De bloedlijnen blijven.
De geschiedenis blijft.
De contacten blijven.
En de naam blijft.

Voor mij persoonlijk is dat misschien wel het belangrijkste.

Ik zet niet zomaar een bedrijf voort.
Ik zet het levenswerk van mijn vader voort.

Mijn vader maakte van zijn passie iets blijvends.

Hij bouwde in Ransdaal iets dat veel groter werd dan alleen een duivenhok.

Een naam.
Een familiebedrijf.
Een kweekcentrum.
Een ontmoetingsplaats.
En een geschiedenis.

Daar ben ik ontzettend trots op.

Meer dan prijzen en kampioenschappen

Wanneer ik terugkijk op wat mijn vader heeft bereikt, denk ik natuurlijk aan Bordeaux, aan de nationale overwinningen, aan de kampioenschappen en aan de duizenden prijzen.

Maar misschien is zijn grootste prestatie uiteindelijk niet terug te vinden in een uitslag.

Zijn grootste prestatie is dat Duivenkweekcentrum Limburg bijna veertig jaar later nog altijd bestaat.

Dat er nog steeds liefhebbers naar Ransdaal komen.
Dat er nog steeds duiven worden gekweekt.
Dat er klanten zijn die onze familie al tientallen jaren kennen.
En dat een volgende generatie het bedrijf wil voortzetten.

Dat is een nalatenschap waarop maar weinig mensen in de duivensport kunnen terugkijken.

Dank je wel, pap

Daarom wil ik in dit verhaal ook iets persoonlijks zeggen.

Pap, dank je wel.

Dank je wel voor alles wat je hebt opgebouwd.

Voor alles wat je mij hebt geleerd.

Voor de kansen die je hebt gecreëerd.

Voor de naam die jij met zoveel inzet, kennis en vakmanschap hebt opgebouwd.

En voor het fundament waarop wij nu verder mogen bouwen.

Ik weet hoeveel Duivenkweekcentrum Limburg voor jou heeft betekend.

Juist daarom zal ik er alles aan doen om jouw levenswerk met respect voort te zetten.

Misschien niet meer precies zoals vroeger.

Misschien zonder de wedvluchten.

Maar wel met dezelfde liefde voor de duiven, dezelfde trots op onze geschiedenis en hetzelfde respect voor kwaliteit.

Een nieuwe bladzijde

Vanaf 2027 begint voor onze familie een nieuwe periode.

Een periode zonder actieve deelname aan de wedvluchten, maar nog altijd vanuit Ransdaal.

Nog altijd met duiven.
Nog altijd midden in de duivensport.
En nog altijd voortbouwend op wat Jo Simons samen met zijn familie heeft gecreëerd.

De uitslagen uit het verleden kunnen nooit opnieuw worden gevlogen.
Maar ze kunnen ons ook nooit meer worden afgenomen.

De internationale overwinning van de Rits.
De nationale Bordeaux-winnaar.
De vele kampioenschappen.
De duizenden prijzen.
De generaal kampioenschappen.
De duiven die in binnen- en buitenland hun waarde bewezen.
De vriendschappen en de verhalen.

Het hoort allemaal bij onze geschiedenis.

Wij willen daarom iedereen bedanken die de afgelopen tientallen jaren deel heeft uitgemaakt van dit verhaal.

Onze klanten, vrienden, mede-liefhebbers, verenigingen en organisatoren.
De mensen die door de jaren heen over onze duiven en prestaties hebben geschreven.
De liefhebbers die met onze duiven successen hebben behaald.

Jullie hebben allemaal bijgedragen aan wat Duivenkweekcentrum Limburg vandaag is.

Het hoofdstuk van de actieve wedvluchten, van 1988 tot en met 2026, nadert zijn einde.

Een bijzonder hoofdstuk waarin Jo Simons met visie, kennis, discipline en een bijna onvermoeibare passie iets heeft opgebouwd dat tientallen jaren later nog altijd bestaat.

Een hoofdstuk waarin Henk Simons jarenlang een onmisbare bijdrage heeft geleverd.
En een hoofdstuk waarin onze hele familie samen heeft gewerkt.

Vanaf 2027 verandert er veel, maar het boek gaat niet dicht we slaan alleen een nieuwebladzijde om. 

De wedvluchten stoppen.
Het levenswerk blijft.
De passie blijft.
De duiven blijven.
En het belangrijkste Duivenkweekcentrum Limburg blijft.

Met grote trots op wat mijn vader Jo Simons heeft opgebouwd.
Met grote dankbaarheid voor alle jarenlange inzet van mijn oom Henk Simons.

En met vertrouwen in de toekomst.

Danny Simons
Duivenkweekcentrum Limburg – Gebr. Simons & Zonen